जब संस्था विभाजित थियो, हामीलाई भनियो—”पहिला एकता गरौँ, बाँकी कुरा पछि गरौँ।”
आज एकता भएको छ।
तर के साँच्चै सबै एक भएका छन्?
कि केवल दुई समूह एक भएका हुन्?
विभाजनको समयमा धेरै मानिसहरूले कुनै झण्डा बोकेनन्।
कुनै गुटको नारा लगाएनन्।
कुनै पदको दौडमा लागेनन्।
उनीहरूले केवल एउटा कुरा विश्वास गरे—
संस्था व्यक्ति भन्दा ठूलो हुन्छ।
तर विडम्बना हेर्नुहोस्।
जब पक्ष रोज्नेहरूलाई ठाउँ मिल्छ,
तब तटस्थ बस्नेहरू बिर्सिन्छन्।
जब गुटका आधारमा अवसर बाँडिन्छ,
तब स्वतन्त्र सोच्नेहरू किनारामा पुग्छन्।
जब “तिमी कुन पक्षको?” भन्ने प्रश्न “तिमीले के योगदान गर्यौ?” भन्दा ठूलो हुन्छ,
त्यहाँ एकताको आत्मा कमजोर हुन थाल्छ।
सायद यही कारणले धेरै राम्रा, सक्षम र इमानदार मानिसहरू बिस्तारै संस्थाबाट टाढा भए।
उनीहरू हारेर होइन,
हतास भएर टाढा भए।
किनकि उनीहरूले महसुस गरे—
सहभागिताका लागि योगदानभन्दा सम्बन्ध चाहिन्छ,
विचारभन्दा पक्ष चाहिन्छ,
र कहिलेकाहीँ आत्मसम्मानभन्दा पनि गुट चाहिन्छ।
सबैभन्दा दुःखद कुरा के हो भने,
अन्ततः स्वतन्त्र मानिसहरूलाई पनि कुनै न कुनै पक्ष रोज्न दबाब महसुस हुन्छ।
आफ्नो सिद्धान्तका कारण होइन।
आफ्नो विश्वासका कारण होइन।
तर केवल अस्तित्वका लागि।
र त्यो दिन,
व्यक्ति त कुनै पक्षमा जान्छ,
तर संस्था एउटा स्वतन्त्र आवाज गुमाउँछ।
आज एनआरएनए बेल्जियम एक भएको छ।
यसका लागि धन्यवाद र बधाई।
तर यदि यो एकताले केवल नेतृत्वलाई जोड्यो र मनहरूलाई जोड्न सकेन भने,
यदि यसले केवल संरचना मिलायो तर संस्कार बदल्न सकेन भने,
यदि यसले केवल पद बाँड्यो तर विश्वास बाँड्न सकेन भने,
भोलिको इतिहासले यसलाई पूर्ण सफलता भन्ने छैन।
किनकि साँचो एकता त्यतिबेला हुन्छ,
जब कुनै व्यक्तिलाई सम्मान पाउन गुट रोज्न नपरोस्।
जब योगदानको मूल्य पक्षभन्दा ठूलो होस्।
जब स्वतन्त्र रहनु कमजोरी होइन, सम्मानको विषय बनोस्।
आजको सबैभन्दा ठूलो प्रश्न यही हो—
अब एकता नेताहरूको मात्र हुनेछ, कि सम्पूर्ण समुदायको पनि?
समयले जवाफ दिनेछ।
तर इतिहासले सधैं सम्झिनेछ—
संस्था फुटाउँदा होइन,
संस्था सबैको बनाउँदा मानिसहरू महान् बन्छन्।
